Logo Crimpage

Bill Bruford - Biografia



Bill Bruford | Dyskografia

Bill Bruford dorastał z jazzem. Po lekcjach u Lou Pocock z the Royal Philharmonic Orchestra rozpoczął w 1968 roku profesjonalną karierę. Był przewodnikiem dla tak zwanego brytyjskiego ruchu Art-Rockowego koncertując z Yes i King Crimson w latach 1968-74. Potem nastąpiło kilka lat spędzonych na obserwowaniu i braniu udziału w procesach twórczych, zespołów takich jak Gong, National Health, Genesis i U.K., aż do momentu w którym Bill poczuł się gotowy do pisania i wykonywania własnej muzyki z jego własnym zespołem Bruford, z którym nagrał cztery albumy w latach 1977-80.

To jednak ponownie zawiązany King Crimson z lat 1980-84 zapewnił nośność jego rewolucyjnego użycia elektroniki w rozwoju melodycznej strony perkusji. W międzyczasie po dwuletnim/dwualbumowym okresie improwizowania na fortepianie akustycznym i bębnach z Patrickiem Morazem, w 1986 Bruford utworzył własną elektro-akustyczną grupę jazzowa Earthworks razem z Django Bates'em oraz Iain'em Ballamy, specjalnie po to aby kontynuować pracę nad melodycznym obliczem perkusji, ale teraz w kontekście jazzowym.

Earthworks, pierwsza propozycja grupy została w 1987 nazwana przez America Today "trzecim najlepszym albumem jazzowym roku"; potem wydany został Dig? (1989), All Heaven Broke Loose (1991), a w lecie 1994 zestaw Live, Stamping Ground.

King Crimson ponownie okazał się być istnym "perkusyjnym sztabem ekspertów" (think-tank), gdy wprowadził 2 zestawy perkusyjne - Bruforda i Pata Mastelotto we wcieleniu Double Trio z roku 1994. Na przełomie 1994/95 zespół podróżował po świecie dając 120 koncertów i produkując płyty studyjne i live dokumentujące ich świeże i innowacyjne użycie dwóch bębniarzy. Rok 1996 to dalsze koncerty KC i produkcja trzy-formatowego CD-ROMU łączącego audio i dane cyfrowe/MIDI kondensującego podejście Bruforda, który nazwany został Packet of 3

Pomiędzy tym wszystkim Bill znalazł też czas na nagrania lub trasy koncertowe z m.in. Kazumi Watanabe, David'em Torn'em, The New Percussion Group of Amsterdam, Jamaaladeen'em Tacuma, Akira Inoue, Al'em Di Meola, grupą Anderson Bruford Wakeman and Howe, the Buddy Rich Orchestra, Tony'm Levin'em, Pete'm Lockett'em i jego starą 'firmą' Yes. Kontynuował pracę jako wykładowca dając serię wykładów w Europie i Ameryce w 1993, czego kulminacją było szczególnie cieszące się uznaniem pojawienie się w listopadzie na Konwencie Międzynarodowego Stowarzyszenia Sztuk Perkusyjnych w Columbus, w Ohio. W 1990 czytelnicy Modern Drummer Magazine wybrali go do Auli Sławy tegoż magazynu.

W późnych latach 90tych Bruford podkreślił swoje oddanie i powrót to jazzu wydając w 1997 dwie ważne płyty. Heavenly Bodies, kompilacja "best of" zespołu Earthworks z utworami z 4 poprzednich albumów wraz z wcześniej niepublikowanym materiałem, została wydana w maju przez Virgin Records. Następnie, we wrześniu 1997 Discipline Records wydała świeży materiał zatytułowany If Summer had its Ghosts nagrany z tytanami jazzu Ralph'em Towner'em (gitary i fortepian) i Eddie'm Gomez'em (bas).

Koncerty z drugim składe Earthworks (Steve Hamilton - klawisze i Patrick Clahar - saksofon) doprowadziły do wydania w 1999 szóstej płyty: "A Part and yet Apart". Elektroniczna perkusja ustąpiła miejsca cieplejszemu i luźniejszemu stylowi bardziej konwencjonalnego składu (saksofon-fortepian-bas-bębny), a Bruford nieprzerwanie zwracał uwagę szybko rosnącej międzynarodowej publiczności na najlepszych młodych brytyjskich artystów. Rok 2000 to wydanie albumu Live zespołu Bruford Levin Upper Extremities zatytułowanego "B.L.U.E. Nights" i powiększenie składu Earthworks o sławnego gitarzystę jazzowego Larry'ego Coryell'a na cykl letnich festiwali jazzowych.

Bill Bruford mieszka w Surrey Hills (Carolyn) z kotem, dwiema rybami i trójką dzieci.



Biografia pochodzi z http://www.billbruford.co.uk/
Tłumaczenie: Ł. Drozd

Bill Bruford | Dyskografia